E RIKUJTOJ SHPESH ATË DASHURI

| Nga DASHURIJE BAJRAMI |

Ishim mishëruar atëherë që moti,

jeta me dallgët vraponte në ndarje,

në kujtime syrit shpesh i pikon loti,

shpirti përjeton në kujtim dhe çarje!

Dua prap dhe shpesh të takohemi,

ngase e dua më shumë se asnjëherë,

në mendje sikur përplasemi, bashkohemi,

por jo më kurrë, kurrë më si atëherë!

Mëngjeset e mëndafshta, plot petale lulesh,

në themelet e kohës gërmon nostalgjinë,

afër kopshtit aty në një skaj ti ulesh,

duke parë tashmë veç fotografinë!

Sa herë fryn një e lehtë erë,

unë rikujtoj shpesh atë dashuri,

pres të më sjellë vetëm dhe një herë,

të takohem prap me të bukurën fëmijëri!

Në muzgun e rritjes jeta qenka ndryshe,

t’kërkoj falje pse doja të ndahesha atëherë nga ti,

fëmijëria magjepse, shkëlqyese na ishe,

kuptova se princeshat qëndrojnë veç tek ti!

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *