NË SHEKULLIN E STUHIVE

| Nga SAFET SYLA |

Në shekullin e stuhive Hugo ngriti pendën si flamur mbi barrikada
Fjala u bë zog që kalonte oqeanet pa pasaportë
Duke kërkuar strehë në shpirtin e poetit

E pashë te Rënia e Murit të Berlinit
Si kambanë që zgjonte shekujt nga gjumi
Në çdo gur të murit ajo la një gjurmë drite
Si hëna që nënshkruan detin me argjend

Dhe sot fjala është si një lis i lashtë
Ajo është dielli që lind mbi varret e heronjve
Eshtë lumi që nuk ndalet para shkëmbinjve

Sa të ketë poetë që ndezin yjet me vargje
Me pendën e tyre në shekullin e stuhisë
Qiriu nuk do të shuhet në tempullin e kohës
Fjalët e arta do të jetojnë në vargjet e poezisë

Foto@AlwiAlaydrus