DIKU

| Nga ARBENITA MAZREKU |

Diku, do e lexosh një varg dhe padashur
do të të kujtohem unë,
poezitë e mia,
ato ndjenja
që shtrydheshin në letër.

Do të të kujtohet
se si injoroje shpirtin
që donte të të mbante
pranë;
do të të vijë jehu i një zëri që kaq rrallë e dëgjoje,
sa rrallë…

Dhe, kur të biesh në gjumë, nën qepallat e rënduara
do të të fanitet si mallkim portreti im prej vashëze buzëgaz e flokëgjatë.

Eh, lojë e çmendur jete!
Njëri fle i zhveshur
nga çdo përjetim,
kurse tjetri urren natën që vjen për ta zhytur
në skëterrën e dhimbjes.

Humbëm që të dy:
unë luftën
për t’ia sjellë pranverën
lules së fishkur,
kurse ti forcën
për të mbjellë
në egoizmin tënd
një grimë dashurie.

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *