| Nga NURIE EMRULLAI |
Në qytetin me emrin Askund
dita- ditës shumojnë veten askushët.
Në mesqytet,
krye-askushët mbajnë ndezur turrën me dru,
ku nuk digjen më shtriga e shtriganë
por djegin drutë që vetë i presin (siç priten flokët e thonjtë)
dhe hirin ua hedhin syve të njëri-tjetrit.
-Është rituali i tyre për të parë mirë.-
*Vendi i askushëve gëlon nga festat e ditëlindjeve,
nga ahengjet të cilat veç festa nuk janë,
por parodi ku imitojnë vetveten dhe vetëfuqizohen në asgjënë e asgjësë.
-Atyre u thonë se janë qytetarë të denjë kapitalizmi.
Paranë e fitojnë lehtë, mjafton të shkelin mbi tjetrin, çdo kurriz e bëjnë shkallë dhe ngjiten majava të askundit…
Askushët e vegjël
asgjë nuk mësojnë se nuk i lë hiri në sy,
por i mësojnë të shtiren sikur shohin…
dhe të tjerët shtiren sikur ligjërojnë.
Askushët me askushët nuk dashurohen…
por kjo s’ka më rëndësi,
se askushi ngjizet fare lehtë, natën e parë të çdo jave,
kur ndizet zjarri dhe derdhet hiri
mbi sytë e mbi trupat e tyre.