NATË

| Nga LEJLA J. ISMAILI |

Ajo që të bën të njohësh veten..

Natën, atëherë kur të lulëzon meditimi

Kush je, përse këtu je..?!

Natë, më e dashura…më e qeta…

Natën, ku të këndon kënga e erës nëpër flokë

e t’i çon valë valë rreth syve..

Natën kur troket shiu në dritaren tënde

dhe bashkë me të hap edhe dritaren e jetës

dhe hedhë jashtë sajë gjithë çka të rrëmben zemrën

e t’a bën më të fortë se guri…

Natën, ku e ke të qetë mendjen nga trazirat e përditshme…

Gjatë natës ku të ngritet edhe gjendja shpirtërore

kur e vë ballin përtokë 

dhe e nxjerr nga zemra

atë që s’e thotë dot goja…

Natën ku të derdhet nëpër kokë 

ajo koha e kaluara fëmijnore përplot gjallëri

e që të ka lënë kujtimet më të mira në ty..

Natën, kur vetmohesh me Atë,

i qanë hallin më të imët e s’di kush kurrgjë

Brenda natës duke qëndruar në vetminë e veprave tua

dhe të vendosësh nëse do jesh

ai përbindëshi që ia kalon fjalës “njeri”

apo ndoshta do të ngjallet ajo ndjenja ëngjëllore…

Në errësirën e natës duke marë në llogari veten

për mëkatet e ditës…

Nata, si një mundësi për mirënjohje dhe falenderim…

Natën ku ujitë me lotë thatësirat e shpirtit tënd 

që jeta t’i ka bërë më të forta se kurrizi i breshkës plakë…