FRAGMENT MESNATE

| Nga DON MEHAJ |

Në ditën e parë

të muejit hânor

mjaullimën e micave 

dëgjova pas mesnate.

Me qafën e zgjatun

kah t’shndritshmit yje

sikur kumtonin mistere 

t’nji universi plot nyje.

–

Qielli i ndritun

prej nji fijëze-hânë.

Pse vallë,

nuk e kuptoj vajin e micave?

I drejtohem mistikëve ma të lartë,

udhëheqësve t’rrugës shpirtnore…

“Ma ‘epni shpjegimin ma t’zjarrtë

t’ktyne nishaneve hyjnore?”

E ato flasin me t’zgjedhunit

ma besnikët në rrugën e Hakut,

mbartës së dritës së Profetit,

Ashikët e lashtë të atij Konakut.

–

S’dua të jem i dënuem

N’përzhitjen e barit në zheg.

Prej kronit t’zemrës t’flladitem

ta shuaj etjen unë.

Në kjoftë hâna e parë,

hâna e fundit, në kjoftë

ma thoni nji lutje të fshehtë

ta mësoj përjetë unë.

Mos t’mbetem i vetëm

me vajin e micave në kopsht.