| Nga NAZIF AGALLIU |
O Zot, ma vër veshin
R.Frost
Nishani
Si i djegur nga rrufetë e shkretimit
Pa lisa e prralle
Si njeriu pa duar e pa gojë
Kraharori i malit çarë
Si eshtrat prej shpatës
E nga rënkimet rrjedhin jehonat e zërave të braktisur.
Janë shpendët, banorët e mbetur trishtuar
Dhe ujqërit që rendin pas ujqish
e kafshësh të uritura.
Rrotull rrënoja shtëpish të gjymtuara
nga heshtja e mungesa e fjalës.
Ç’trishtim kur tani u ngjajnë ato kokallave
Pas një gërmimi prehistorik.
Vallë a ka aty të gjallë?!
A ka këmbë njeriu?!
Rron lisi shenjëtor, ka mbetur varri i dashur?!…
Kush e pi tani kroin?
Kush ia sjell lumit fjalën?
Një qukapik i mërzitur ha mizën
në brinjët e qershisë.
Rënkimi i tokës së shkretë pret rikthimin e zërit.
Vendlindja ime
Ti po vdes në paqe!