| Nga BLERTA BAFTJARI |
Ndjesia sipërore
Kur ndjenë edhe t’pandjeshmen
Të zgjon e t’rritë
Aq larg shkon kjo ndjenjë
Saqë prek t’paprekshmen
Vegullon një figurë
Që vetë botën e gjallë në të krijon
Edhe pse përkrah rrezeve të dritës
Që aq thellësisht depërtojnë
Sa edhe botën e përtejme shpojnë
Eh, kur dora bën vijat
Për t’formu çka sheh
Lidhet ngushtë me secilat detaje
Që shpirti s’i njeh
Edhe pse çka ke ëndërru
Mund të mos dal
Jo, mishërimi s’humbet me kalë
Por mbetet thellë si patkua
Që le gjurmë kur udhëhiqet nga vendosmëria
E asnjiherë s’i dihet
Një ditë mund të përputhen
Fytyra reale me zërin imagjinar!