| Nga LIRIDON HYSENI |
Pyjet kishin ngërthyer freskinë
Në një inkubacion klithmash
Ditët ndërroheshin
Në reshje plumbash
Netëve të stërzgjatura
Mbijetonin
Me dushkun e pyjeve
Mbuloheshin
Shtigjet e robërisë
Me gjak laheshin
Pyjeve që qanin e gjëmonin
Zërat e shuar të pafajsisë
Kafshatat e fundit të kapërdira
Ankthet e amaneteve të pakryera
Aromat e shkrumbnajave të izoluara
Varrimet nëpër lëndinat e gjenocidit
Një baba që i ishin uritur e bija dhe i biri
Nën plis strehonte
Molisjen e shpirtit
Nga sytë reflektonte
Shpresën e fikur
Fjalët iu thurën
Në vargje lirie
Rob i Zotit
Por kurrë i njeriut
Zërin e fundit
E la në pyje
Zanat e fshehën
Në ëndërra dhe yje
Kur të çeli nata
Dhe të zgjatet përsëri
T’a këndojnë në heshtje
Te bir e bijë
Ashtu mbeti
Ofshama e fundit
Një copë ëndërr
Në dy palë sy
Baba shkoi,
Për mos me u kthy