| Nga DRITAN SKENDERI |
Ti dhe netëve më të lashta
U dhe ndriçim edhe kuptim
Tek shkëlqeje, i vetmi yll
Siç i jep dhe shpirtit tim
–
Qysh se nata zuri fill
Dritës tande iu gëzua
Do ia ndizje yjt’ kandil
Siç ma ndeze shpirtin mua
–
Për t’qenë yll ty s’t’duhet nata
As shkëlqimin ta kushtëzon
N’ia shtoftë vetes errësirën
Nga ti ndriçim më shumë fiton
–
Netët kanë nevojë për ty
Si ky shpirt perishan
Ti i ngjallë, i qendis ti
Ti kandil i dy xhihan
–
Vetmitë e thella e të trishta
Dhe errësirat pa mbarim
Që bie nata n’mungesë tande
T’brishta jan’ n’sy t’shpirtit tim