NË HESHTJE TË TË DOJA

| Nga DRITAN SKËNDERI |

Ah! Se ç’ishe ti për mua

S’rrëfej dot, jo, nuk arrij

S’mjaftojnë fjalët dhe po t’dua

N’një jetë vargje s’e përfshij

–

Diell e hanë gjithë i mbuloja

S’doja kurrë t’i shihja me sy

Kisha frikë dhe nuk guxoja

T’më bëjnë dritë më shumë se ti

–

As ndër pemë as në lulishte

Kurrë s’jam ndalur të pushoj

Për mu’ prehje ma t’mirë s’kishte

Se n’krahët tu, ah…, kur e kujtoj

–

Gjithnjë netëve rrija zgjuar

Pa bërë kurrë as gjumë me sy

Kurrë s’jam ndier as i vetmuar

Yll! Për ty flisja… dhe me ty

–

Më parë s’dija si të jetoj

As dija se ç’është nji dashuri

Xhahil isha, e pranoj

Gjersa n’jetë më erdhe ti

–

Si frymë hyre, m’dhe gjallëri

Nga vdekja më ktheve n’jetë

Por, siç m’rilinde sërish ti

T’gjallë m’varrose dora vetë

–

M’lër t’rrëfehem, jo t’ankohem

Se jam razi me fatin tim

Zemrës po, që i hidhërohem

Ia fali gjuhës sekretin tim

–

Siç bën gjuha, si e përdalë

Mos i dhënsh një çik liri!

Zhvesh sekretin fjalë për fjalë

Të kthen, nga ar, n’thëngjill e hi

–

Ah!, Të dija t’flisja me heshtje

Dhe në heshtje të të dua

Do rilindja n’çdo buzqeshje

E do vdisja n’buzët tua…