| Nga LEJLA ISMAILI |
Më nderove, për ta mbajtur mend
më mirëprite e më respektove
E hape shtëpinë për mua,
të buzëqeshi fytyra dhe zemra
kur hyra brenda,
me çaj e muhabet,
edhe me bukën në sofër
dhe ëmbëlsirën me shërbet…
Gjithë dertet e mia i dëgjove,
më ngushllove më përkrahe,
Pa u lodhur më ndihmove..
Më besove aq shumë
edhe n’zemër nuk le gjurmë
pa ma thënë pa u shprehur
në emër të besës,
te askush sekreti mos tretet.
Por fytyra e njeriut..?!
Sa fytyra i mban një njeri..?
Sa kalldërme ka n’çarshi?
Në aq gurë edhe besën me ta shit..
Pa e kthyer shpinën,
t’u thye premtimi
Pa e kthyer kokën,
u humb dhe besimi.
Fjalës që i thamë “këtu le të mbetet”
Vesh më vesh u pëshpërit
derë më derë u trokit.
Rendin e shtëpisë nuk e kanë pëlqyer
Se nuk e ke pasur me llukse të përzier…
Begatinë në sofër me shije s’e gjetën
Është dashur t’a shtosh atë recetën..
Edhe sa e sa gjykime të tjera
s’e bën dot këtë çdo njeri,
veç atij që ndërron fytyra të reja