| Nga URIM KOROLI |
Nje palë këpucë, më bleve si dhuratë të parë.
Të butat këpucë.
Në takim, më the, të vish më shpesh
të vish pa u ndier.
Takimi të jetë vetëm për ne.
Ndërsa unë të parën dhuratë,
të bëra të blertin fustan.
Që mos i trembim zogjtë,
atje nën meshtekne.
Dhe do të ta heq me kujdes,
si arkeologu dheun,
nga një skulpturë greke të lashtë.
Dhe për çudi,
po me ato këpucë u largova pa u ndier.
Dhe që ateherë më nuk i vesh,
se s’kam ku të shkoj.
Por i kam si kupen e shenjtë,
sa herë i shoh, i laj me lot,
si arkeologu, kur gervisht pa dashje,
skulpturën greke të lashte.
Nga qindra kilometra larg, e ndiej,
të shtrenjtë e ke edhe ti
në garderobe atë fustan.
Dhe qe athere më nuk e vesh,
Se askush si unë s’mund të ta zhveshë.
E shtrenjta skulptura greke ime e lashtë