LULET E BARDHA TË MËNGJESIT

| Nga NEVIANA SHEHI |

Ishin të etura për vese 

lulet e bardha të mëngjesit

Tërë natën kishin udhëtuar nëpër vise të errëta 

në kërkim të tyre 

Në mëngjes kur hap dritaren, 

për të nxjerrë jashtë ëndrrat, 

i pashe te gjitha 

Pinin ngadalë 

pikë – pikë 

tejdukshmërinë e vesës 

dhe përkundnin vetveten 

Ishte i tejdukshëm edhe mëngjesi, 

por jo i etur

(mëngjeset e etur kanë një duhmë të rëndë dhe shumë pikëllim) 

Mbrëmë duke hyrë në derën e pasme të imazheve të mia, 

u gjenda e rrethuar nga tinguj të pajetë mesnatash 

dhe veshë të shurdhuar shpresash 

– Oh, thash me vete 

nata e mbrëmshme duhet të ketë qenë e dehur keq 

nga ajri 

prandaj dhe s’ndenja gjatë.

Dola nga frikërat që me kishin pushtuar 

dhe u përqafova me rrugën 

jashtë frynte ere 

dhe jehona e hapave të mija me rikujtoi 

se mëngjesi ishte një djalosh i bukur