| Nga LIRIDON HYSENI |
E pata një lule,
Petalet ja këputa
Një e nga një
Në pëllëmbë i vendosa
Dhe fillova emra t’iu vë!
Ish prag mesnate,
Dhe nata s’bënte zë,
Ftohtë ish e mjegullinë,
Vetë isha si “hë për hë”!
Mallëngjimi ish e para,
Petalja që mori emrin,
Mbi pëllëmbë qëndronte,
Por rrënjët kishte n’zemër!
Loti ish e dyta,
Që m’digjte lëkurën,
M’shijonte më shumë,
Dhimbjes i linte vulën!
Krenaria ish e radhës,
E shtypur mes gishtave,
E shpartalluar nëpër pëllëmbë,
Si mbeturinë e rrugicave!
Heshtja qëndronte elegante,
Në cep të dorës!
Shijonte qetësinë e natës,
Sikur bota mos t’ekzistonte!
Ëndërra ish vyshkur,
Më e zymtë se mjegull,
Dalë ngadalë thyhej,
Si një shpresë duke vdekur!
Dashuria ish më vezulluesja
Që ndriçonte edhe n’mjegullinë,
Veçse zemra më s’reflektonte,
Hëna s’donte më dritë!