| Nga LIRIDON HYSENI |
Përpëlitem me krahë të lidhun
Të mësohem mbi tokë të eci
Më ushqejnë sa për t’u rritur
Turpnohem sa herë u jam lut t’më vrisnin
Një jetë të tërë aktesh
Përbrenda gardheve elektrike
Që rrymojnë shuarje andrrash
Kur shikoj panoramën e fjetur
Andej nga horizonti kohë
Lehtaz bie në kontakt me gardhin
Sa të më mbysi një çik zë
Eh sa dua të mos këndoj
T’a zhgënjej çdo frymë që m’vëzhgon
Më thuaj ti e heshtur moj
Ç’dobi ke që më ndëgjon?
A thua zëri do më humbet,
Edhe andrra do më shuhet,
Edhe këngën do t’a harroj,
Gjer dikush krahët të mi liroj?
Eh sa dua të mos shpresoj,
Ta dëfrej mendjen me babëzi,
Me ty pemë e vjeter moj,
Mos të kem nevojë të rri!
Ndoshta ke humbur krahët
Ishit e mbushur me andrra, e si mund t’a di?
Nuk flet kurrë ti!
Perëndon edhe një ditë lakmishë
Moj mikeshë e jetës s’ngujume
Krahët e mi janë lodhë t’u shpresu
E unë përpëlitem duke ec për me u mësu!