ZEMËR E SËMURË

| Nga LYSIEN DISHA |

Ndër rreshta të shkruara nga unë vetë

Kërkoj të shoh diçka me vlerë

Nata ditë kurrë nuk do të jetë

Që të ndriçojë atë që quhet nder.

–

Dikë e vras dhe dikë e shaj

Me fytyrë të rrudhur e lot ndër sy

Përdridhet nga dhimbja se nuk mund të qaj

I ngulur në vend qëndron aty.

–

Pafuqia e pengon të ngre duart lart

Të të shtërngojë në fyt me fuqi

Është më e madhe, ajo që bart

As ai vetë nuk mund ta di.