TENTATIVË

| Nga LIRIDON HYSENI |

M’ndihmoni!

Hiqmani ju lutem,

Po ngulfatem…

Po shterrem, po tretem…

Ma hiqni këtë lak n’fyt!

S’arrij t’jetoj,

Zemra m’asht’ mbytë!

M’asht’ humb’ mendja

N’vrimat e strucit,

Përnjiherësh mu fut

Pa u ndal nji moment,

As nuk ngurroi

As me përvet’su nji shkak

Veçse zemra

Do me vdek,

Pak…e nga pak!

N’këto tri sfera

Që po rrotullohem,

E qënia ime ka marrë dhenë,

Se n’suazat e logjikës nuk gjendem,

Mos m’gjykoni

Pse zemra hala m’dhemb!

M’ftyroni mu,

Si i humbun n’kohë,

Pse jo edhe n’hap’sirë

Kur vrima m’ngushtohet,

E qielli…

S’ban’ ma dritë,

Ku a çka asht’ kjo jetë

…e shkretë?!

E kjo ditë

…pa dritë?!

Po nuk qenka as jetë,

Veç nji vrimë struci

E qelbun

Me helm vetmie!

Sa e poshtër

Paska qenë kjo zemër

Që për vete

Kurrë s’ja ndije!

A nuk t’dhimbsen

Kjo mendje, ky trup,

Veq pse vuan ti

T’m’fiket e tanë qënia?!

Egoizmi i zemrës po hap vrima,

Mendja futet,

Që t’dali dhimbja!

Vrima m’ngushtohet

Si laku n’fyt.

Herë herë mashtrohet,

Por jo s’shërohet.

Shpartallohem matanë hijeve,

M’banë me jetu ferrin si lehtësi!

Veç n’atë vrimë mos t’hyj,

Veç at’ dhimbje mos t’a ndij!

M’ftyroni mu,

Si i humbun n’kohë,

Pse jo edhe n’hap’sirë

Kur vrima m’ngushtohet,

E qielli…

S’ban’ ma dritë,

Se krahët e mij s’po e dijnë,

Fluturimet që u ndalën,

E vdiqën gjallërinë!

Sa e fortë paska qenë,

Kjo zemër

Që kurrë s’u bezdis!

Përqafon mendjen

E trupin ledhaton,

Ngadalë vrimat mbyllen,

Gjersa dhimbjen arrnon!

Mos ma hiqni lakun,

Mos u lodhni

As me u mërzit’!

Jeta m’ish’ pa dritë,

Sikur t’fiket një qiri!

U frye aq fort’

Sa u shpartallua nëpër tokë,

Me dritë apo pa dritë,

Dua t’jetoj,

Dhe… jetoj!

Pata zanin dhe erën

Që rrotullohen këtej pari,

Pjesë pjesë shkunden

Degët e brishta,

Para se t’thyhen

Dua t’i fali…

Mendjes qetësi,

Larg prej vrimave t’pista!