| Nga GREISI ÇOKU |
Lule moj lule, lule me erë pa më thuaj si shkoi pranvera?
A lulëzove si ta ka ënda apo petalet ti rrëzoi era?
A i mbushe rrugët me aromë, me aromën tënde që ndjente nata, apo ajo erë u zhduk si petalet që i thau vapa?
Erë dhe vapë, si pa kuptuar, perzierje ndjenjash të palulëzuar!
Të fjetura, të përgjumura, si pa jetë, gënjeshter, një grimcë loti e zgjon këtë ndjenjë!
Ne grimce loti, shume grimca dhimbje gezim, ndjenja pa kuptim..
Dashuri e embel por me lot, e bukur kur damaret behen cope, kur shpirti vritet pa plumba behet grope….