| Nga SABIT B. BAJRAKTARI |
(Skenari i ikjes)
Fsheha indeksin në dhomën e librave
Aty ku pluhuri do të zërë vend pas ikjes sime
Dorëshkrimet do të pushojnë në gjumin e gjatë
Rrëfimet që i kam rikthyer në jetë një nga një
Netëve të vona ditëve me shi mall e heshtje
Jeta si rrugët e botës pa fillim pa fund
Në xhep kam pasaportën e UNMIK-ut
Dhe “viza turistike” zeher e shtrenjtë
E paguar shtatëdhjetë e dyfish
Këtu nis udhëtimi im abstrakt
Që zhdukej në ëndrra e shfaqej në zhgjëndrra
Numri telefonit të Al Kapones nga Gjilani
Dhe një grusht euro të huazuara
Nga një mik që është qytetar i Evropës
Dola nga shtëpia si të dilja nga jeta pothuajse cipridan cullak
Pa të ardhme pa adresë pa vizion pa buzëqeshje pa varr
Thjesht u nisa në kërkim të një fati që do t’më binte tamam
Së paku shpresoja në një fat të tillë abstrakt
Dikush më shikoi i shtangur gati i dehur
Dikush tjetër me lot në sy më përqafonte
Atë çast s’dija ç’bëja nuk dija nga t’ia mbaja
Dera e shtëpisë u mbyll
S’ishte as verë as vjeshtë
As erë e fortë nuk frynte
Atë ditë të nxehtë shtatori
Në imagjinatën time pikturë surrealiste u bë jeta
Kush e mbylli derën e shtëpisë
Sot e asaj dite ende pyes veten
Pse s’u ndala të mendoja më shumë
Ta duroja tymin që i hidhnim vetes
Jeta është e këtillë plot brenga plot kthesa
Çfarë paradoksi
Teksa unë rritesha jeta zvogëlohej
Pas luftës lindi pakuptimësia
Në vend të lirisë djallëzia
Me nder me thënë muti u bë deri n’fyt
Kosova u bë pronë e të gjithëve
Imja jotja hiç se hiç
E më së paku e vetvetes
Baba më shikonte si të isha ushtar i KFOR-it
Heshtja e tij fliste sa të gjithë librat e botës
Shikimi i tij sikur më thoshte
Biri im nuk po të njoh më
Kot lexove kot u bëre i ditur…
Ç’t’u desh kjo ikje nga sh’pia
Nëna qante dhe rregullonte shaminë e bardhë
Lutej për mua siç lutet nëna për të birin
Dy motrat me sytë të skuqur si sfondi i flamurit
Mundoheshin t’më buzëqeshnin
Dukeshin si dy ylbere të bashkuara
Që i japin jetë dhe ngjyra një vëllai të humbur
Vëllai im Ragipi më puthi në faqe dhe në ballë
Nuk foli se buza i dridhej…
M’u bë sikur e dinte cilave brigje do t’më hidhte fati
Çuditesha me lojën e re që po e luaja
Pse qanin kur ende nuk kisha vdekur
Pse nuk më flisnin si zakonisht
Pse unë ikja nga shtëpia me kulmin e djegur
Pse miqtë më harruan kaq shpejt
Pse vendlindja ma ktheu shpinën
Pse këtu ndihem i huaj
Pse këtu ndihem i humbur
Pse dera u mbyll çuditshëm
Nga era jo se jo
Nga dorë njeriu hiç se hiç
Pse koka dhe mendimet po më bien të mëdha
Pse nuk po më zë Bllaca Kosova e Kozmosi
Cila hije po më braktiste tani
Cila fantazmë m’i trazonte kujtimet
Cila dhembje po rilindte brenda meje
Cila dorë do t’ma hapë derën
Pas një dite të pafundme lodhjeje
Cila vajzë do t’më bëhet grua
Cili qiri dritë do t’më bëjë tani e tutje
Rrugëve që s’e flasin gjuhën time
Cila vdekje ka për t’më marrë me vete
Në ç’gjuhë do t’i shoh ëndrrat
E zhgjëndrra a ka për të qenë e bukur
A thua ekzistojnë zhgjëndrrat e bukura
Si në përrallë hipa në makinën e bardhë Golf Mk2
Dola nga oborri siç del tymi prej oxhakut
Dhe humb rrugëve diku në univers
Vështirë e ka të rikthehet në atë tunel
Mbuluar me blozë mbështjellë me terr
Kur e braktisa sokakun e bajraktarëve
Që tani e quajnë Shtabi Ushtarak
Për herë të parë zemra më rrahu fort
Si tupanët e romëve në dasmën e kushëririt tim
Ai po bëhej burrë atë natë
Këngë valle gëzim e hare gjithandej
Unë diçka tjetër po bëja e s’dija si ta pagëzoja
Ç’emër t’i jepja rolit tim të ri
Që po e luaja në filmin e metrazhit abstrakt
Cili teatër do të shfaqte vallë një lojë të tillë
Me cilët sy do ta shoh tani vendlindjen
Me cilët sy do t’më shohë ajo mua
Prej së cilës nuk jam ndarë kurrë
As në kohë lufte e varfërie
Pse s’mendova të bëhem edhe unë burrë
Me një vajzë të gjakut dhe tokës sime
T’i kem fëmijët e mi të llastuar
Engjëjt të cilët do t’ma ruajnë varrin
Engjëjt të cilët do t’m’i ruajnë librat
Engjëjt që do t’i lexojnë tregimet e mia
Kur unë s’do të jem këndejpari
Së bashku ta shijonim diellin e vendlindjes
Të thithnim ajrin në të katër stinët
Të luanim me top të qeshnim si të dehur
Tashmë koha e ka bërë të veten
Kushëriri im ka kohë që është zhburrëruar
A e la gruaja atë apo ai gruan nuk e di
Melodia e tupanëve tashmë është harruar
Borxhet e festës ende nuk janë paguar
Ende kërkoj lumturinë rrugëve të botës
E ajo si duket ka braktisur universin
E ajo si duket nuk e flet gjuhën time
Mbase endet rrugëve që endem unë
Më shikon se si dehem me mërzi
Më shikon se si tretem në mërgim
Nuk më flet ka frikë mos infektohet
Nga melankolia ime nga trishtimi im
Heshtja largësia mërzia rrënjë lëshuar kanë
E dogjën timen jetë si me zjarr vullkani
Më janë thinjur ëndrrat
Më janë shteruar fjalët
Kam harruar fytyrën e ish së dashurës sime
Tashmë e bërë grua dhe nënë…
E paharruara A…
E pazëvendësueshmja A…
A-ja e alfabetit tim
A-ja e dhembjes e gëzimit
A-ja e çdo kujtimi të ëmbël
A-ja e çdo pikëllimi që nuk ka fund as fillim
A-në të cilën e humba pa dashur
Diku në fjalorin e koklavitur të trishtimit
E di është faji im s’ka llafe të tjera këtu dhe pikë
Atje në vendlindje
Rrugët tashmë i kanë shtruar me asfalt të zi
Shtëpitë e bardha si re të pafundme
Janë radhitur njëra pas tjetrës
Shtëpi ëndrrash të mëdha
Pa njerëz në to që do t’u jepnin jetë mureve
Unë s’jam aty për ta ngjallur atë mrekulli
Edhe pse djersa e malli im flenë aty
Këtu shija e jetës ka humbur aromën
Kot mundohem të jetoj me ëndrra
Ta rigjej për një çast shpirtin tim
Që s’do t’më lërë të vdes
Po nuk u bëra banor i vendlindjes…
Banor i përjetësisë
(Maj 2020)