N’PRANINË TËNDE

| Nga DRITAN SKËNDERI |

Kur dhe kopshtet më t’lulzume
T’çelin gurra që rrjedhin plagë
Kur dhe ujnat ma t’kullume
T’grumbullojnë dhembjet në sagë

Do t’kuptosh varët e diellit
Që n’vend t’dritës gjak rrezojnë
Do vësh re dhe retë e qiellit
Zinë e shpirtit tek m’mbulojnë

Për kë t’rrezojë e t’ndriçojë dielli
Kë ta ngrohë ta ledhatojë
Kur pa ty u shemb dhe qielli
Për kë toka t’gjallërojë

Po për mua që jam n’k’të mes
As me dritë as shi mbi kokë
S’mund të ik por ikjen pres
Qiellit ngjitem zhytem n’tokë

Zaten dielli s’e ngroh veten
As për vete s’rrezaton
I ngroh zemrat që n’ashk treten
Dhe me rreze i mjekon

Siç mjekon dhe zemrën time
Qielli me lot ma freskon
Ty t’ka diell, rrezet kujtime
Me ty n’qiell dhe jeton

Ç’kuptim ka një kopsht pa lule
Një jetë sarajesh mbi moçal
N’praninë tënde me përkulje
Pret kjo zemër t’bëhet mal