| Nga NEVIANA SHEHI |
Ata nuk u kthyen më
sepse toka nuk ishte e tyre
janë ardhacakë ani pse shekuj më parë
Edhe pse u nisën gjithë zhurmë
mbi tanke dhe autoblinda të çeliktë
me vështrime urrejtje e dhëmbë të gjakosur
dhe fanfara që binin për fitoret
e ardhshme të tyre
Ish me diell koha atë ditë vjeshte
por në tokën e huaj binin shira
të rrepte plumbash
Parashikuesit e fatit
e ndjenë fundin e tyre të zi
edhe pse buzëqeshjet e tyre
kishin ngjyra të bronzta
I thithi toka e çarë
që ata donin ta bënin të tyren
dhe fushat e pafundme të grurit të djegur
Ai që djeg grurin e zë haku i bukës
do të mallkonte nën zë
i shpëtuari i vetëm
nga masakra e tyre e radhës
dhe fjalët e tij i rrëmbeu një erë
Tashmë kockat e tyre
së bashku me gradat
do të shpërndahen nëpër borë
ndërsa mishi i tyre do të bëhet ushqim
për ujqërit e stepës dardane
dhe korbat endacake
Ata s’do të kthehen më asnjëherë andej
nga u nisën
Përveç emrit të tyre të ndjerë
varrosur në një zarf të zi
dhe në një buqetë të vyshkur lulesh dimri