KORBI I SHKRETËTIRËS

| Nga SANJA HOXHALLARI |

Eh ,

Korb i zi në shpirt

Ai që nuk e sheh mirësinë

Kudo, se s’ka ç’jep nëse s’e ka.

Më tha: “Është bekim të shohësh të mirën

Se papritmaa çdo shkretëtirë do ta shohësh të lulëzuar

Çdo hienë të ngopur

Çdo krijese do ia zbulosh një thesar,

Të dukshëm, por që s’e njohin të gjithë, të tjerë.

Ah, behar!”

–

O i mirë!

Edhe shkretëtira që e sheh të vrazhdë;

Pa bimë; egërsira ngado,

Me brumbuj turivarur,

Me hiena dhëmbëdalë,

Ngadalë!

Gërmo thellë,

Se pak mjafton ta ujitësh, se është tharë nga mjerimi

Dhe toka do të pjellë!

–

Ah, ç’mizori që korbin e sheh të zi!

Ai i zi është, po vetë nuk ka zgjedhur të jetë i tillë.

Ndoshta hiri e ka pluhurosur,

Ndoshta tymi e ka vrarë,

Se unë e di që në shpirt të tij ka ende fikshezjarrë.

Po është ditë, është nxehtë në shkretëtirën tuaj

Dhe shfaqja e tij kërkon natë

Dhe një luftëtar a ndoshta ndonjë mendjeshkarë..

Se ai pranon të rrijë zgjuar e ta ndjekë,

Me durim, me pak stimulim,

Që ta kthejë korbin në pëllumb,

E shkretëtirës suaj, t’i japë fund!