| Nga XHENI SHEHAJ |
përhumbur,
me mallin në gjoks
e dhembjet në shpirt
hijet lashë pas.
në pusin e thellë
n’oborr,
epshin mbyta.
duarlidhur,
me shikim të mjegulluar
heshta,
dritën prita.
dhe drita zbriti…
zbriti ngadalë,
mbuloi rrëmujën,
largoi hijet.
e paqtë,
si valë liqeni
n’qershor,
mbi mua qëndroi.
e si në ëndërr
dhembjet m’i zbuti
shpirtin ma ndriçoi.