DIELLIT

| Nga HYRË FAZLIJA |

Në mëngjes kur më ngroh ballin,

nën rrezet tua vloj kafenë pa sheqer, …

sade, i thonë.

E duke u veshur,

me ty mbi supe,

filxhanin përmbysi,

të shoh nëse rruga e ditës

kalon nga ti…

Me shkëlqimin tënd,

grimosi fytyrën e lodhur nga pagjumësia.

Në thjerrza xhami,

sytë m’i shigjeton

për të të lexuar biletën e zbritjes,

ku do të ndalosh?!

Mesditës i vë saçin, prush…

Djeg xhelozitë e mia, për dreq…

Kur ta lodhi shpirtin

duke të veneruar,

varesh në cep buzësh,

më zvogëlon shikimin

më perëndon mbi sy:

-Do të kthehem kur do të flejë nata, sikur thua.