| Nga VALBONA KOLAVERI |
Merrmini të gjitha,
Heshtjen time në e doni,
E keni çengelesh varur
Buzëqeshjesh të ngrira,
Orlekinësh,
Mu desh ti ngjyeja
Buzët ngaherë
Me këtë bojë,
Vlen ,
Kur si zonjë përshëndetesh,
Të mos gërthitësh ,
Mjafton
Merreni idealin tim,
Ndershmërinë ndaj vetes
Dhe të tjerëve,
Atë ma përbuzën modernët,
Atë që,
Me njëmijë e sa betime nderi,
E valvita sa munda gjithë jetën
Si vyrtyt,
I juaji le të mbetet
Nëse vlen akoma,
Mua flamujjtë e saj mu grisën
Stuhive të kohës
Merreni hajmalinë time,
Fjalën,
Veç mos e murosni
Gjinjtë ti kullojnë gjak,
Gurët tia hedhin,
Mediokrët ,
Të pavlerët,
Ata që nxijnë
Çdo fletë
Merrmini të gjitha deliret
Madhështive,
Nuk i desha kurrë,
As të pabesët
Që të mbërthejnë në të tyret
Pabesitë
Ti kem të gjitha këto
Nuk më duhen,
I druhem të gjithës,
Kur nuk kam qetësinë,
Për bishti zvarritem ,
Si kali që rrotull i sillet vdekjes
Ua jap pa më të voglën mëdyshje
Të gjitha ,
Më besoni,
Dilemat i zhduka
Hamëndjeve të rrudhura ,
Kohëve pa zot,
Silikoni
Jetoj pa të gjitha vyrtytet,
Edhe veset,
Do çmendesha fare
Po të mos më merrni
Të më hidhni tutje,
Trishtimin,
Këtë kush ka guximin
Të vijë të ma marrë?
A më dëgjoni.
Foto: peterharrmann