PRANVERË E VONUAR

| Nga DRITAN SKENDERI |

Në degën e dërmuar nga stuhitë, tharë
Rri varur shpresa ime, e vetmuar
Në pritje të çeljes së pranverës
Kopshti i mbjellë me vuajtje për të lulëzuar

Sytë ngujuar në gurrat e ngrira
Rrjedhat në akullnaja shndërruar
Pranverën presin të çelë
S’munden pa vërshuar

Shpirtin në tufën e zogjve shtegtarë
Qiellin përlarë
S’kthehet dot pa çelë pranvera
Folenë kërkon si ngahera

Dhe zemra, kaq e lodhur, e ngratë
Veç në pranverë gjallëron dhe ajo
S’rrah më si më parë, për askënd
Pushon në tingujt e emrit tënd

Foto@GaryMacklin