MUNGESË

| Nga EMIN ISMAILI |

udhëtoj nëpër kohë pa udhë,
rrugët më çojnë në askund,
dhe në mjegullën e hapësirës
të kam humbur edhe ty

vetmia më shoqëron si hije,
heshtja më rreh brenda kraharorit
si një zemër tjetër, e huaj,
që më ushqen vetëm trishtim

netët shtrihen si shkretëtirë
ku kërkoj gjurmët e tua,
ditët më verbon zhurma
dhe më dëbon nga vetja

ku është rruga? — më pyet,
teksa tërheq shpirtin zvarrë
si një trup të plagosur

shfaqet hëna si plagë e bardhë,
por frika më mban pezull
derisa agimi të lindë
në vargjet e paqena
të një poezie që s’e mbarova kurrë

mungesa jote më ndjek si erë,
dikur më ishe frymëmarrje,
tash jam veç një kufomë e gjallë,
që endet nëpër fjalë të pashkruara

Foto@FotonBlog