FANITJE

| Nga DON MEHAJ |

Toka u mblue me ar gjethesh

e mue më thirri nji zâ,

me shkue n’at Kopsht t’madh

ku zâni me kohë kish ra.

Kalova tridhetë e dy Porta

t’veshuna me âmë të ndryshme

për me mbrritë n’Portën e Naltë

që ruente at’ dritë t’vyeshme.

Veç nji fanitje n’at pasqyrë t’qetë uji.

Tash jam akoma i ri.

M’lypet pak urti.

Nesër, kthehem përsëri

t’lëshohem në krahët e Tij.

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *