N’OQEANIN E TIJ S’MBET AS GJURMË S’MBET AS VIJË

| Nga DON MEHAJ |

Ka shkue insani për me gjetë

Nji breg t’ambël e t’shkretë

Da mendime për me i tretë

Në njat lumë të vetes-vetë.

Kur ka dal’ në gjuhë të tij

E ka ndie vedin sikur fëmijë.

Gaz i Fishtes i pámashtrí

Sikur lumë, derdh n’deje tij.

Mandej lumi â ka zhdukë

Edhe bregu â ka hup!

Njaj insani, njaj fëmijë

Në nji vetë bash janë shkri.

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *