ALEM I MAGJEPSUR

| Nga LIRIDON HYSENI |

Në sonetat e natës

Flakën e zjarrit sodis

Si pikturohet në ngjyrë ari

E përcëlluar prej dashurisë.

Rreshtoj fjalët në rende para

Të gjithë për një fillojnë stuhinë

Përpijnë botërat, yjet e ëndërrat

Hëna fshehtas mbulon vetminë!

Jashtë në pyllin e magjepsur

Zunë kafshët hungërijnë pandalë

Se po u kthyen meloditë e shpresës

Do kishin zgjuar bishën matanë.

Mos i ceno mallkimin e jetës,

Çka e mishëroi në kaq mjerim,

E bëri të dergjet në shpellën e heshtur

Për t’a pritur të pamundurën të lindë.

Hëna fshehtas mbulon trishtimin

Kur pyllin flaka në zjarr përbin,

Bisha vërsulet me dogmën e vjetër

Kur shiti shpirtin e solli mallkim!

Ah, si klithin sonetët mbi alem

Deng u mbush mallkimi i sertë

Kur hëna të ngridhet e yjet të ledhë

Unë do vete mallkimin t’a près!