| Nga DASHURIJE BAJRAMI |
Kur t’bahet si shpirti që t’i flet penës pranë,
n’mungesën e saj s’është më as ajo ngjyra
që fletës bardhë i jepte kuptim mahnitës.
–
Ah, ajo vet ishte shkronja që formulonte
shkrimet ma t’bukura të dalura nga zemra!
Por, emaneti yt është dashnia ndaj saj,
mos me e ranu, mos me e tradhëtu,
e atë dashni a mundesh me e pas
–
edhe kur ajo s’frymon më,
me i ba vend si shkronjë nëpër shkrime
për shpërblime edhe atëherë kur ajo……!
–
Filluan disa pika loti nga sytë dhe filloi e rimoi:
–
Aty ku dhimbja e saj m’prek dhe mu,
ku shpirti m’pëshpërit n’lutje me u strehu,
derisa unë ka me frymu n’këtë jetë,
ajo dritë nëpër shkronja t’mia ka me mbetë!