| Nga HYRË FAZLIJA |
Kështu kam dashur, shiu t’më bie mbi supe.
Të frymon avulli mbi dritare, ku varur rri shpresa…
E të qëndisë me thonj natën e premtuar.
–
Shi kam dashur të jetë, për tokën e etur në mungesë zëri…
Ç’e do kur vjollcat vonuar janë në duart me lila, bosh?
Ç’dhuratë! Janë falas: dhimbja, frymëmarrja, era…
–
Kam dashur, shiu t’më lag kujtimet,
t’më gris bulzash në pellg uji si në pasqyrë,
kur frika është memece,
e të loz shkronjash të ngrira…
–
Kam dashur sot të vesh fustanin e kuq.
Gjëmimit të motit t’i bëj ballë:
Ta kapërdijë shiun si Dante rrethin e shtatë të ferrit.
Të zgjohem pa u zgjuar, kam dashur
Mes fije flokësh të hap mëngjesin gri,
E të shuaj etjen buzësh me vesën e akullt…
–
Po. Kam dashur, të mas stinën e lindjes.
Ta ndaj vitin përgjysmë, vjeshtë bën në shpirt:
Pranvera do lule shumë…