| Nga EMIN ISMAILI |
dua të dehem në errësirën e natës
me bukuritë e humbura të së kaluarës
dua të vallëzoj me yjet e ndriçuara
në të ardhmen e pafundshme për të shkuar
të ulem në qoshet e lagjeve të vetmuara
me askënd për të biseduar
një pallto nga i ftohti për tu mbuluar
të mendoj, veten për ta kërkuar
dua qielli të më dëgjojë duke kënduar
gjithë brengat për ti harruar
në melodi vetëm ty për të të përkujtuar
ndoshta zërin tim e ke harruar
hapat e këmbëve mos të nisen për të shkuar
sepse nuk e di nata ku ka përfunduar
nuk e di zemra a është me mua
të jem i fortë nga vendi për tu larguar
unë do të ik sepse mëngjesi është afruar
nga njerëzit nuk kam fytyrë për tu turpëruar
mos mendo se netët e dehura kan përfunduar
sa të jetë dashuria kan për tu jetuar