NJË DITË

| Nga Arif KRYEZIU |

Një ditë kem me u rrokë fyt për fyt

Kush kujt ia nxjerr ma bukur syt

N’cilën poezi u vra ma s’hieshmi shpirti i nanës

N’cilin roman u mbyt aj fmiu i hanës

–

Cili poet cilin e mundi

Kur botës i erdhi fundi

Kur nuk ra më as borë as shi

Jo veç n’natyrë po n’asni poezi

–

Edhe kur humben zogjt e asgjë s’mbeti

Kur e bëmë babadimnin me shkumë deti

Kur s’ditem ta mbrojm jetën

As dashnin as t’vertetën

–

Jo veç në jetë po as n’literaturë

Me asnjë skulpurë apo pikturë

S’ditem ta mbrojm vehten as n’luftë as n’liri

S’ditem me u ba parasegjithash njeri

–

Poezive tona heroike

Një ditë ka me iu ardhë erë plastike

Ort letrare kem me i ba n’bunkera

Fjalt kan’ me na u kalb oh sa e keqe kanë me mbajt

–

Maskat tona prej qeliku

S’ka me u ditë më kush âshtë anmiku

Dhe një ditë kur sdo t’bijë më bar

T’gjithë kem me marr çmimin e parë