| Nga Arif KRYEZIU |
Një ditë kem me u rrokë fyt për fyt
Kush kujt ia nxjerr ma bukur syt
N’cilën poezi u vra ma s’hieshmi shpirti i nanës
N’cilin roman u mbyt aj fmiu i hanës
–
Cili poet cilin e mundi
Kur botës i erdhi fundi
Kur nuk ra më as borë as shi
Jo veç n’natyrë po n’asni poezi
–
Edhe kur humben zogjt e asgjë s’mbeti
Kur e bëmë babadimnin me shkumë deti
Kur s’ditem ta mbrojm jetën
As dashnin as t’vertetën
–
Jo veç në jetë po as n’literaturë
Me asnjë skulpurë apo pikturë
S’ditem ta mbrojm vehten as n’luftë as n’liri
S’ditem me u ba parasegjithash njeri
–
Poezive tona heroike
Një ditë ka me iu ardhë erë plastike
Ort letrare kem me i ba n’bunkera
Fjalt kan’ me na u kalb oh sa e keqe kanë me mbajt
–
Maskat tona prej qeliku
S’ka me u ditë më kush âshtë anmiku
Dhe një ditë kur sdo t’bijë më bar
T’gjithë kem me marr çmimin e parë