NJË PIKË VESË

| Nga DRITAN SKENDERI |

Mes ethesh të ftohta e gjysmë freski

Mbështjellë n’drithërima shprese iluzore

Shpirti m’luftonte t’më kthejë gjallëri

T’mbijetoja a t’vdisja, me ty për dore

–

Në agun e mjegullt nga avujt e shpirtit

Dhe sytë fërguar nga malli për ty

Prisja i zhvatur t’më rrokë dritë e diellit

T’ndiej ngrohjen e fundit kur t’shihja në sy

–

Në yllin m’ë t’largët, më t’ndritshëm në qiell

Të rrahmet kjo zemër duke rralluar

Një lule shprese dikur që pat’ mbjell’

Priste t’çelë Ti, që t’mundej gjallëruar

–

Në frymën e fundit lëshuar ngadalë

Tek prisja t’çlirohem nga ky mundim

Shpirtin nga trupi s’lejoi t’më dalë

Një pikë vesë që ra n’kraharorin tim

–

Pash qiell e hënë tek luteshin për mua

Por shpresat m’u shuan kur nisi dhe shi

O Zot…!! Vesë e shi qenë lotët e tua

Dhe hëna mbi kokë më ishe ti