| Nga DRITAN SKËNDERI |
Atje matanë malit, përmbi kodrën brengë
Shtrihet gjërë e gjatë, lugina e vetmisë
N’brigje pemë t’shartume, të lidhur me cengë
Prehet n’varr i qetë, dëshmori i dashurisë
–
Karavanet mbushur, me krushq pelegrinë
Kurorë trëndafilash, thurrur me zili
Kënge e rituale, ofshamë melodinë
Thurrin lavd ashikut, kërkojnë lumturi
–
Gurra e trishtimit, shpërthen me tërbim
Përrenjt e mjerimit, me vajtim vërshojnë
Pelegrinët lahen, dhe kërkojnë bekim
Me ujt e përrenjve mëkatet pastrojnë
–
Rrugët e takimit, me kalldërm lakmie
Ndriçuar në skaje, me epsh e pusi
Porta e kështjellës, me dry xhelozie
Sarajet përbrenda, lulëzojnë zi
–
Nga lart mbi kështjellë, pelegrini i ashkut
Roje bën mbi varr, zemrën mba në dorë
Trupin n’tokë varrosur, shpirtin rrugës hakut
Me ç’ka brenda n’zemër, ngjitet lart dëshmor