PO M’BRAKTISE

| Nga DRITAN SKENDERI |

Do m’braktisësh po më thua

Do t’i fshijsh dhe gjurmët tua

Përveç kohës, s’do m’lësh kujtim

T’i hapësh rrugën për shërim

Harron që koha me rrjedhë të vet

Siç shëron ashtu dhe tret

Tretja është shërim e vdekje

Është dhe shkrirje, është gjetje

S’prish punë, jo, ti shpirti im

N’daç mos m’eja as n’varrim

Por, s’e dëshmon dot për së gjalli

Ç’mund t’dëshmojë një prej varri

Si prezencë si lashtësi bashk’

Si mungesë si përjetësi n’ashk

Janë pasqyra e piktura ikjesh

Vrima t’zeza n’pika mbërritjesh

Dhe më ikjet na afrojnë

Me largësitë që s’përfundojnë

Mbërritjet sapo të largohen

Ndarjet vijnë që të takohen

Kush kujt, t’lutem, do t’i mungojë

Ndarja kur të na takojë?

Pse të presim gjersa t’vdesim

Kohët tona n’një t’i ngjesim

T’gjithë epokat n’kohë janë bashk’

Njejtë si zemrat, t’shkrira n’ashk