| Nga LEJLA ISMAILI |
Një bisedë e ëmbël
Bisedë shumë e këndshme
Fjalë harmonie
Fjalë dashurie
Fjalë me mallëngjim
Fjalë pa mbarim
Dëgjohet ai zëri që gurgullon si lum..
Lum i cili të jepë jetë sa herë pi prej tij..
Bisedë ajo, që humbet në të,
aq shumë thelluar,
gjithë që ke kaluar
në një jetë trazuar..
Të trazuar, që nga krijimi deri në rikthim
Bisedë për gjithë atë ngarkesë
që t’ka munduar dhe buzqeshjen ta ka larguar,
Duke folur për të me ëmbëlsi,
Sa çudi..!!?
Ëmbëlsi, e buzëqeshje
të dyja të të kombinuara, pasiqë tash…
Sheh se s’paska qenë asgjë gjithë ajo plogështi
kur tash jeton në dashuri
Dhe në të përjetshme rehati
në lundrimin e të mirës së pafundme
Flet për gjithë ato mundime
e papastërti zemrash,
e sy t’mbyllur përballë të vërtetës…
Ku tash e jeton të vetmen t’vërtetë..
Flet për atë shpirtin tënd triumfues
Që shumëçka ka hequr…
e ke duruar
je përmbytur, por përsëri je çuar
Flet në një moment që nuk llogaritet
në një kohë që nuk mbaron
në një vend me begati plot…
Ku marrëzit i mallkon dhe më pas i harron
Ku mallkim nuk ka
nuk ka as inat, e s’ka xhelozi
as lodhje e tradhëti..
Vend që mendja nuk mund ta imagjinojë
As atë begati nuk mund ta përfytërojë
Ku flet për të kaluarën që ke jetuar
në një vend tjetër tashmë të ndërruar
në një vend ku jeta s’mbaron
në një jetë ku vdekje s’ka
në një rini që plakje s’ka..
Foto: gencgrafiker.com