S’DUA TË VDES VETËM

| Nga DRITAN SKENDERI |

S’dua të vdes vetëm, druaj

As dhe kam për të vdekur

Pa ty jeta më sheh të huaj

T’huaj vdekja s’ka për t’m’gjetur

–

Do ta marr imazhin tënd

Dhe kujtimin më të bukur

Do ta puth vdekjen, do ta çmend

Siç e puth zjarrin një flutur

–

Ja, të lutem, nëse m’lejon

Si pikturë të t’i përshkruaj

Ç’imazh për ty në shpirt m’jeton

E ç’kujtimesh për ty ruaj

–

Ngado këmba jote që shkel’

Vetëm gjelbërime mbijnë

Çdo fije bari q’e përkëdhel

N’lule që çelin lutje gdhijnë

–

Nga buzëqeshjet e tua t’ëmbla

Trandofile ashku çelin

Kur përpëlit qepallat tua

Mijëra flutura në çast lindin

–

Kur vallëzon duke kënduar

Lindin zogj nga zëri yt

Dallëndyshe nga vallet tua

Prehen tokë e qiell, të dyt’

–

Nga tundja e flokut tënd ujvar’

Tek vrapon lehtë, me gëzim

Ernat fryjnë aromë, nektar

Pihet, dehet shpirti im

–

Kur merr majë prej shpirtit tënd

Ftallon zemrën time t’sëmurë

Për çdo t’rrahur n’kraharorin tim

N’tëndin çelë nga një bozhur

–

Ktë imazh kam unë për ty

Ktë kujtim për ty e ruaj

S’dua t’vdes e t’mos kem sy

S’dua të vdes vetëm, druaj

–

T’gjithë kur vdesin më s’marrin frymë

Veç unë do vdes duke frymuar

Imazhin tënd do ngjesh me sqimë

Me të në varr do jem mbuluar

–

Kështu vetëm s’do kem vdekur

N’varr me ty do jem shoqëruar

Se kshtu vdesin ashik t’çmendur

Çmendurisht të dashuruar

–

E kur t’shohin imazhin tënd

Mynkir’ e Nekiri bashk’

S’do m’afrohen, do qëndrojnë n’vënd

S’ka sual ku ka veç ashk