SHIH’

| Nga LIRIDON HYSENI |

Shih’

Po se kur e shkrova

Poezinë e parë

S’e njihja as veten

E tash ç’ka ngjarë?

Vargje si mullarë,

T’kositur prej ditësh,

Muajsh e vitesh.

Fërkimi kur përpëlitesh

Natën, ditën habitesh,

Harron e venitesh

Në prizmin e poezisë së parë!

Reflekton hijeshi,

E hipnotizohesh

Brenë si katërkëmbësh

Me gjuhën jashtë.

I ndjek këmbakëmbës

Si ecur, si zvarrë!

Nëpër pellgje kuturu

Qullosesh e baltosesh

Afshi i zjarrit të këngës

T’ngritë piedestalesh.

Kokëlartë hungëritesh

Në majen e artit tënd,

Se tashmë ujdisesh

Me poezinë e parë!

Sytë u hodhe reve

Matanë planeteve

Diejve e sistemeve

S’u ngope, u bredhe

Me aurorën u mveshe

Përbrenda shkëmboreve,

Rrënjose erre

Nuri ty t’verbonte,

Andaj hiqeshe sikur ti s’e di,

Kur të kem vajtur pas lumit…

…jo prit se kam edhe një poezi!