SHPIRT I VRARË

| Nga BRUNILDA BASHA |

Të kripura lotët pikojnë mbi lëkurën
e tretur. Përcëllojnë!
Kafshatat kapërdiheshin nën heshtje,
çdo natë.
Gur që gëlltiteshin, vrisnin n’stomak.
Fjalët gjuheshin
dhunshëm mbi trup.
Shuplaka që kërcisnin zhurmë.
Plagë.
Shpirt i vrarë, i dhunuar,
i pafrymë.
Do të nis të qëndis,
do thur në grep,
në fije mëndafshi.
Do shkruaj çdo shkronjë,
në Një Harresë,
derisa në fund as emri më
të mos mbesë.