SIMFONI E DASHURISË

| Nga LIRIDON HYSENI |

Por mua as krahët s’më flatrojnë,

Mendja as vetes nuk i beson,

E nganjëherë…

Besimi me fantazinë as që dallojnë!

Kush jam unë?!

Të marr guximin të vështroj

Kopshtet me delikatesë të thurura

Kush jam unë t’i prekë

Duart në akuj të strukura?!

Afshet nga ndjenjat të ndara,

Zemra me empati të ngrira…

E ti në mes të kësaj revolte

Unë në skaj të kësaj rezistence

Zoti lartë në vëzhgim të kësaj ëndërre

Dhe gjithçka tjetër në heshtje

Asnjë fonemë, asnjë melankoli

Vetëm e jona simfoni

Që buçet si një fantazi

E shkruar në ëndërrat pa pushim

Të dy shpirtërave të mbyllur

…në zhgënjim!

Vetëm e jona mrekulli

Si një vepër hyjnore që mahnitë

Natën me hanën i ndrit’

I përndanë me vetminë!

Unë në skaj anoj nga qendra

Ti në qendër anon në skaj

Por Zoti na ngriti të dyve lart

E kur hija e engjujve t’i preku sytë

Mora guximin t’i përqafoj fantazitë

Mua as këmbët s’më premtojnë

Gjymtyrët e mija s’janë as të gjymta

Por në qiejt me ty

Me një frymë u ngjita!

E bashkë,

U lëshuam në dashuri!

U strehuam te Zoti

E Zoti na strehoj,

Në krahët e njëri-tjetrit

Përjetësia nuk është shpresë

As teori e nxjerrur dëshpërimisht

Ajo është ndjenjë e premtuar…

Për shpirtin, prej shpirtit

Dhe kur të pashë

Në më të shtrenjtën natë

Para Zotit u betova

Që përjetësinë të t’a premtoja

E përjetësia nuk është kujtim

Se kujtimet i kanë fundet e trishta

Është një çast që s’ngopet nga koha

Përkrahësh me ty.

E nga koha me ty nuk ndahem

Sa hënën nga nata të mund t’a ndash

As nga krahët e tu nuk zbrapsem

Aq sa jeta vdekjen që s’mund t’a zbraps

Edhe pse trupi m’është i brishtë

E përherë…

Nga ty nuk do të rrij larg

Më shkruaj një fjalë e dashur

Për dashurinë mos të mbajmë mall

Dhe në çastet e ngushta

Kur fjala nuk tingëllon

Ma thirr shpirtin se ai nxiton

Për në krahët e tua

Aty ky Zoti më strehoi

Për strehën që aq shumë u luta

Edhe ti krahët e mi shtrëngo

Me duart e tua të buta

Buzëqeshja jote emër le të jetë

E lakore e kësaj afreske

Le të pikturohen qiejtë

Kur gjithçka mbetet në heshtje

Vetëm e jona tingëllimë

Që e mbush dashurinë

Kompozon simfoninë

Se përjetësia është melodi…

Pa mbarim