VAJTJA

| Nga BLERTA BAFTJARI |

Sa bukur kur zgjohem në mëngjes

E shikoj në dritare ,

Fqinjët që s’më lënë të fle,

Nënën time që ja ka ngritur zërin TV-së,

Babin që i ka lënë dyert hapur (përsëri).

Më acarojnë por njëkohësisht edhe më ngazëllojnë.

E unë me hapa të ngadaltë

Po shkoj kah dera e oborrit,

Duke ikur ngadalë, ngadalë

Nëpër rrugët e vendit ku linda.

Duke ikur , ikur e mallkuar!

Se rrugët më bëjnë t’a ha vetën për s’gjalli.

Them nuk ka jetë këtu,

Iki, po iki me mall.

Edhe pse shumë kujtime mbrapa po i la.

Po i la, se t’u e kry shkollën

Po mbetem i papunë.

E t’u punu po mbetem i pa diplomum.

Po i la, se s’po mundem

S’po mundem me i duru t’u hjekë,

Po e marr gurin ,

E zemrën po e la n’vendin tim.