VETMIA N’PARAJSË

| Nga DRITAN SKËNDERI |

S’dua të shoh dritë me sy

Po s’të pata dritën ty

Preferoj t’jetoj n’errësirë

Pa ty drita më e vështirë

–

S’dua etjen kurrë ta shuaj

Më mirë t’digjem e të vuaj

S’ka burim që më freskon

Çdo gëllënjkë pa ty m’eshton

–

Nuk dua të thith as ajër

M’shndërrohet n’zheg e n’avër

Më ngulfat e më shkrumbon

Ç’do hapësirë ku ti s’frymon

–

Bukuritë që i ka bota

N’sytë e mi janë t’shkreta, t’kota

S’më mahnit e s’më gjallëron

Asnjë kopsht ku ty s’lulëzon

–

S’më qetëson dot melodi

Nuk gjej paqe në brendi

Tingull s’ka që s’më shqetëson

Veç kur zani yt m’jehon

–

Prehje, kënaqësi nuk dua

Ku mungojnë buzëqeshjet tua

Dhe n’Parajsë jam në vetmi

Po s’të pata ty shoqëri