QYTET PA LUMË

| Nga ARBENITA MAZREKU |

Sa t’gjata i ke netët
kur i mbështjellë vetmia…
Heshtjen s’e prishin as përqafimet,
që thyejnë kocka.
Monotoni që zvjerdhë, m’prangos mërzia,
Qytet pa lumë,
t’zbehta i ke mbramjet.

Trotuaret ruajnë gjurmët e hapave,
as shiu që sonte s’pushoka s’i zhdukë dot.
M’tremb bubullima që derdhet nga qielli pa hanë.
Fytyra papritur laget,
s’di në është shi,
a lot?!

{ Prishtinës }

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *