EMPATI

| Nga LIRIDON HYSENI |

Dorën më mban

Sikur më mban shpirtin,

E monologut tënd i prinë,

Fonemat nga goja jote

Për neuronet harmoni.

Seancë poetike,

Krahët si instrumente

Maestra de la vie!

Më mbërthejnë gamat e abstraktes

Ku ti shtrihesh me të dritës shpejtësi,

Si të t’zë unë me shpirtin tim të plogësht

Në teatrin e së artit tënd trashëgimisë?!

Po të mundja të bëhesha sufler më afër të rri,

Por si t’a pëshpëris unë epin tënd

Kur jam dyzuar me aktet e tua përsëri?!

Eh si ndriqon nuri yt

Mbi publikun e natës!

Vezullon pluhur mbi skenë

Moj zanë e panna-s*!

E lulet fluturojnë drejt teje

Gjer kur rrezja jote i kap.

E nga lulet bëhen kopshte,

Dhe nga kopshte bëhen fjalë!

Ti ua hap krahët dhe i përqafon

Përgjatë sa shpirtin ma mban me afsh,

E më përkëdhel me frymën tënde

Kur epilogun fillon t’a mbash.

Ti ngreh perden të më afrosh

Le temps de finir

Dorazi të përkulemi para publikut tonë

Monologu i zanës së panës me mua

Empati.

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *