ANDJE

| Nga LIRIDON HYSENI |

Kontaktet e buta, ngrohta me afërsi,

Nata mi sjell befas m’ngjallë huti…

Ku ishe moj mikeshë e humbur,

Pa ty s’kishte kuptim kjo vetmi!

Ndritet e sorollatet me entuziazëm…

Përçark sarajeve t’mallëngjimeve t’mija,

E bukur si atëherë moj mesnatë epike,

E bukur si çdoherë moj shoqëri poetike!

Llastohet nga laritjet e vargjeve tash…

Përdridhet veshur me petkun e andrrave t’shuara!

Forcën e epsheve t’thella si kurorë t’a mbash,

Moj mbretëreshë e dhimbjeve t’pashëruara!

Syandrri e veseve t’flakëruara që përcëllon…

Gjithë dritën e rrjedhur në lumin e lumturisë,

Se edhe mbi ujë ti zjarrë do vësh,

Andje e fshehur n’shkëndija t’dashurisë!

Ec koha, e sypërgjumur unë t’vëzhgoj,

T’pres t’më përkëdhelësh me motivin përrallor,

Andrrat t’më vien prej frytit tënd,

E bashkë me mesnatën vetminë t’poetizoj!

Mvishem i tëri në shpirt si dikur,

Me ty t’hidhem n’vrimën e errësisë,

Krahët e mendjes u hapën përsëri,

T’a përgëzoj mesnatën me vetmi!

Fluturoj mbi jetën e natës,

Frymoj mbi vargje në liri,

Kthehem n’shtratin e paqes,

Me mesnatën, për lumturi, n’vetmi!

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *