ARKA E GRUAS

| Nga PUNTORIE MUÇA-ZIBA |

Dhe:

thanë se, në arkën e drunjtë

në pajë të madhe ruajte fishekun

ah, pajës i vinte era barut

por gjaku nuk shkonte për gisht.

Thanë se, me linçuar një grua

nuk bie n’gjak

nuk merr hak

ose merr gjysëm haku…

Thanë se trarët qajnë kur lind femër

meqë era ia fërfëllon flokun si duaj

ia fërfëllon shpirtin

dhe bie n’mëkat.

Thanë se hise në oborr t’kullës s’pati,

llafet e largëta fatale

e thanin në kurm.

Thanë se tagër s’pat

me u ankue

me u vesh e me u mbath

me zgjedh për fat atë që t’pëlqen për sy

me e ruajt n’logje të zemrës.

( fjalët nëpër kohë)

Bëj t’kap armën

nga sënduku i vjetër me dërrasa

e t’i vras fjalët nëpër kohë,

bëj t’i gëlltis e n’fyt më ngecin…

Nga marazi që më ha

ta nxjerr hënën lakuriq

të pëlcet tufa hamshore

gjersa shkuma nëpër gojë

t’i gjunjëzojë llafemëdhenjtë.

Sa i thellë, i skëterrshëm varri grave,

sa i zgripët, sa i ndritur varri i tyre.

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *