DUKE SHKUAR PAS VETMISË

| Nga LAURETA REXHA |

Si mundet që kjo kohë nuk ma sjell vetminë time
sikur vetminë e bjeshkëve,
por më përsërit fjalë me ton të saj të lartë.
Përse ma sjell fytyrën e thjeshtë të një gruaje
e lindur për torturë
e ndjenjën s’ma di.

Pse më flet për shoqërues që zemra ime akoma s’i njeh.

Më duket se era jashtë ka ardhë bashkë me premtimet
qielli është hapur,
e duart janë ngrit.

Si mundet që kjo kohë nuk ma sjell vetminë time,
thesarin e mjaftueshmërisë dhe nevojës për asgjë.

Më thuaj,
sepse kur shikohem në pasqyrë
gjithqka pos vetes time gjej!

LËRE NJË KOMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *